Sade ve basit eşya ile döşeli odada, pencerenin önündeki minderde oturan yaşlıca fakat hala güzel kadın, gözlerini duvardaki saatten ayırmıyordu. Arkasında bir topuz halinde toplanan ve kırlaşmaya başlamış saçlarının çerçevelediği yüzünde ve mahzun bakışlarında, bahtsız ve ıstıraplı bir hayatın hüznü vardı. Yüzünde, merak ve kaygıyla karışık bir üzüntü okunuyordu. Uzun, yoksunluk ve acılarla dolu kanlı bir savaştan sonra devlet yenilgiye uğramış, beş yüzyıl boyunca düşman ayağı değmemiş başkent işgal edilerek çeşitli devletlerin askerleriyle dolmuştu. Gelenler, yenik Türklere her türlü zulüm ve hakareti layık görüyor, şehir halkına yapmadıkları kalmıyordu. En küçük bir bahaneyle erkekler evlerinden alınıyor, ya da yollarda durdurulup götürülüyordu. Sadece evler değil, bütün şehir de mateme bürünmüştü. Bu baskı ve boğucu hava içinde, herkes çekingen, düşünceli ve sessiz, koca şehir durgun ve suskundu. İşte minderde oturan kadın, yatılı okuldaki oğlunu merak ediyordu. O gün perşembe idi, okullar öğleden cumartesi sabahına kadar tatildi. İkindi olmuştu, hala oğlu görünmemişti. Hiç böyle gecikmezdi, yoksa Allah korusun, başına bir bela ya da kaza mı gelmişti? Ana kaygı içinde idi. Yerde, minderin yanındaki şiltede oturan, önündeki bakır mangala çay ibriğini yerleştirdikten sonra cıgarasını saran yaşlı kadına, kim bilir kaçıncı kez sordu: "Hala gelmedi .. Ne oldu acaba?" O da merak ediyordu. Ama hanımına bunu belli etmeyip onu yatıştırmak için: "Ne kaygılanırsın be- Sonumuz iyi olsun diye dua ediyorum Allaha... Ama sadece bizim duamız yeter mi? Ulusça bir tek yürek gibi etmeli ki Allahlın kulağına varsın, dileğimizi kabul etsin. Öyle mi ya, rezaletlerle kepazelikler aldı yürüdü... - Ne oldu be hanko? Pembe hanko, yemenisini düzelterek dışındaki birkaç tel kınalı saçını da örttükten sonra: - Daha n'olacak hanımcığım... Şişli mi, Çişli mi ne karın ağrısıdır, işte o semtin hanımları olmuşlar birer kokona...

---